Salıram pencəyimi çiyninə başdaşının – ŞEİR

Kulis.az Tofiq Nurəlinin şeirlərini təqdim edir.

 

Anlamaq

 

Sanki vaxtın  altından qazıyıb çıxarıblar,

Uçuq qəbirdən çıxan sınıq kəllə kimidi...

Durub qarın içində son tufanı gözəyir -

Nə təsəlli istəyir, nə də var bir ümidi,

Elə bil bu ağacın heç baharı olmayıb.

 

Bilir, bir də alnına bahar yazılan deyil...

Min günəşin içinə atsan qızınan deyil..,

Fələk çıxara bilməz canındakı  soyuğu

Heç nə doldura bilməz içindəki oyuğu

ELə bil bu ağacın heç baharı olmayıb.

 

Həyat necə vurubsa  düz onun sinəsindən

Dünyalar köçüb gedib onun dörd dövrəsindən,

Tükü də tərpənmir heç qarğaların səsindən

Budaqların yerində quru çubuq, çır-çırpı,

Dövran onu bərk əzib, zaman onu bərk çırpıb

Elə bil bu ağacın heç baharı olmayıb.

 

Nə çinar bacısından, nə palıd qardaşından

Bir xatirə də yoxdu zalımın yaddaşında,

Sanki dünya məzardı: öz əliylə dəfn edib-

Çarəsiz və tək tənha durub  məzar başında ...

Elə bil bu ağacın heç baharı olmayıb.

 

Mən ona çox astadan “sən tək deyilsən” dedim,

“baharın çox olacaq, bir az əyilsən” dedim...

Zəhimli bir sükutla  elə gəldi üstümə -

Yaxşısıdı budu, burdan astaca çıxım gedim...

Anladım ki, anlayıb  dünyasının get-gəlini...,

 

...Bir əkinçi bir payız burda kəsdi kəlini ...

 Anlayıb baharın da min-bir minnəti vardır,

Hər minnəti çəkməyin min-bir zilləti vardır...

Odunçunun əlində baltadan da çəkinmir

Dörd canını bürümüş xatadan da çəkinmir

Bu məğlub məğrurluğu günahmı təmizləyir?

Durub qarın içində son tufanı  gözləyir...

Elə bil bu ağacın heç baharı olmayıb.

 

Durub qarın içində son tufanı  gözləyir..,

Bəlkə son da deyir heç, sondan sonrasıdı bu..,

Qəlbimdə həyəcanlar dartışır bir-biriylə:

Nələr dünyasıdı bu,

                                 Nələr dünyasıdı bu?

 

Dörd dost

 

Dost tərəf keçməyə körpümdü mənim,

Maarif, Ağacəfər, Tofiq Nurəli”

                                               V. Bəhmənli

 

Ömür uralandı – günlər ələndi,

Mənimsə dostlarım həmən-həməndi –

Ağır oturandı, batman gələndi

Maarif, Ağacəfər, Vaqif Bəhmənli...

 

Başımın üstündə göy qurşağıdı,

Ayaz gecələrin ay işığıdı,

Səksənincilərin yaraşığıdı

Maarif, Ağacəfər, Vaqif Bəhmənli...

 

Nəfəsi alovdu, baxışı neştər,

Hər sözü-kəlməsi dərinə işlər –

Köhnə kişilərdi, köhnə kişilər

Maarif, Ağacəfər, Vaqif Bəhmənli...

 

Tofiq Nurəliyəm ellər içində,

Yaşadım  ömrümü mən bu biçimdə.

Büdrəsəm, bilirəm, saxlar çiynində

Maarif, Ağacəfər, Vaqif Bəhmənli...

 

Getmək

 

Yaxınlar sıxır adamı—

yaxınlardan qopub getmək...

Ömrün səndən gizlətdiyi

bir əcəli qapıb getmək...

Getmək,

                yenə getmək...

 

Nə qaranlıq sabahlara,

nə də dibsiz keçmişlərə...

Bir “yox” çırpıb ölçülərə

heçliklərə, heçliklərə, heçliklərə getmək.

Getmək,

yenə getmək.

 

Bu xaotik boşluqlara,

bu qızmış sərxoşluqlara,

stəkanda fırtınaya—coşqulara

Üsyan kimi,

üsyan kimi,

üsyan kimi getmək...

Getmək,

                yenə getmək.

 

07. 04. 15

 

Yovşan

 

Bu qupquru  yovşanın qoxusundan

Min il o yanın səsi gəlir.

bu qupquru  yovşanı

qoxladıqca

                insanın həvəsi gəlir

                bir az oxumağa pəsdən,

                bir az xatirələrə dalmaq,

                bir az da dolmaq,

                                               dolub-daşmaq,

                ömrün bu başını o başına-

                o başını bu başına daşımaq

həvəsi gəlir...

                hər şeyi,

                hətta ölən sevgiləri də

                                               yenidən yaşamaq

                                                               həvəsi gəlir...

                bu cadar-cadar şoran

                                               Şirvan küdrüsündə...

Bu küdrünün düzündə

çöl yatıb min ilin yuxusunda...,

sonsuzluğun qapısıdı sanki

yovşanın hər dəstəsi...

Bu qupquru yovşanın qoxusundan

                                               aşıq Şakirin səsi gəlir –

“Şirvan şikəstəsi”           

18.02.2017

 

Pencəkli xatirələr...

 

Salıram pencəyimi

                çiyninə başdaşının

                               hava şaxtadır yaman...

...Bəlkə çıxıb yadından -

                bax beləcə bir zaman

                salardım pencəyimi

                               sənin çiyinlərinə,

                bir az üşüməkdən qoruyardım səni,

 bir az özümə bükərdim səni,

Sən gedəndən sonra

                bu pencəyin içindən

                                               canıma çəkərdim səni...

...indi heç nə yoxdur, yox

                               yüz fikirləş,

                                               yüz vur-çıx

                               yüz düşün, yüz, daşın

                                               heçnə dəyişən deyil...

Adını sinəsinə tutub durub baş daşın –

                               burda nə çox gözləyən var, ilahi.

Adını sinəsinə tutub durub baş daşın –

                                               demək ki, gözləyirsən?

                                               axı bir qərib də var

                                                               ömrün o başlarında

                                                                              iyirmi yaşlarında...

Sənli mənli, pencəkli

                               köhnə xatirələri –

                               həyəcanlı və canlı

                               və tərli xatirələri

                               salıram bircə-bircə yaddaşımın  çiyninə

                               və adını sinəsinə tutub duran

                                                               baş daşının çiyninə.

Salıram pencəyimi

                baş daşının çiyninə

                hava yaman şaxtadadı.

 

29.03.2017

 

Image result for tofiq Nurəli

 

LENT

22 Sentyabr 2017
21 Sentyabr 2017
20 Sentyabr 2017
19 Sentyabr 2017