Günəş qürub edərkən


Arzu Murad

 

Kaş bu səhəri açmaz olaydım, yataydım və ayılmayaydım, yetər ki, bu xəbəri almayaydım. Bundan sonra necə davam edəcəkdim həyatıma? Onunla danışmasam belə, onunla eyni şəhərdə yaşamağım, eyni havanı udmağım kifayət edirdi mənə. Daha bundan belə nəfəsi də olmayacaq, bu şəhərin havasını ciyərlərimin dibinəcən çəkəndə onun qoxusunu hiss etməyəcək, nəfəsini duymayacağam. Yəni hər şey bu qədər asandırmı? Jalə... Bir andaca elə yox oldu ki, sanki məmləkətdə belə bir insan olmayıb və mən dəli kimi qeyri-mövcud bir obyekti sevmişəm. Axı o vardı, həm də necə vardı... adamı ilk andan maqnit dəmiri çəkən kimi çəkən gözləri, çatılanda büs-bütün məmləkətin dərdini anladan qaşları, susqunluğu dünyanın ən mənalı söhbəti...
 

Xəbəri alan kimi özümü onu son dəfə görməyə yetirdim. Nə qədər müddətdir onu bu qədər yaxından görməyəli, gözəlliyi hələ də üzərində idi, amma gözləri qapalı olduğundan günəşim qürub etmişdi. Şümşad əllərini əllərimdə hiss etdim, istədim toxunub ovcuma alım, hər zamankı kimi ovuclarımda isidim onun buz kimi əllərini, amma izin vermədilər, toxunmaq olmazmış, paklanıbmış, cənazə qüsulu alıbmış. Camaatın kimliyimdən nigaran baxışlarını görməməkçün qapadım gözlərimi və bu qapıya ilk gəlişimi xatırladım: nərdivanda oturmuşdum o gecə, hələ haqqımda heç bir şey bilmirdi, hardansa gəlirdi və qapısına yaxınlaşıb evinə daxil olmaq istəyəndə məni gördü, hətta diksindi də, sonra bir az heyrət, bir az maraq dolu baxışlarla kimliyimi soruşdu. “Bu güllər sizə çatacaq” deyib tək bir kəlimə daha etmədən qaçıb getdim. Səhərisi isə Əsmər xaladan eşitmişdi sorağımı, Əsmər xala da köhnə arvadlardan idi, məni gələndə görmüşdü, hətta Jaləni gizli-gizli güdməyimi də, amma sağ olsun, bu barədə bir kəlimə də deməmişdi ona. Fəqət həmin gecə ona gül alıb gəldiyimi, pilləkəndə oturduğumu gördüyünü dilində gizlətsə də, sual dolu baxışlarıyla gizlədə bilməmişdi. Nəhayət dilini dinc saxlamayıb, soruşmuşdu Jalədən dünən gələn gədənin kim olduğunu. Jalə də “sən məndən daha yaxşı bilərsən” deyərək söhbətin səmtini dəyişməyə çalışmışdı. Əsmər xala özünü bicliyə vurub, yenə sirrimi açmamışdı, amma onu tək narahat edən mənim yaşımın 24 olmasıydı.
 

Gözlərimi açanda Əsmər xalanı qarşımda gördüm, parça-parça idi qadın: “onu nə sənin baxışların, nə də mənim xəbərdarlıqlarım qoruya bilmədi,- deyib hönkürdü,- dəfələrlə xəbərdarlıq etdim ona, dəfələrlə “olmaz, bir gün ya tutulacaqsan, ya da gördürdükləri işi bacarmadın deyə öldürəcəklər səni” dedim, amma nə fayda, söz dinlədə bilmədim”.
 

Əsmər xala Jalənin ən yaxşı falçısı idi, gəncliyindən ta bu gününə qədər həm rəfiqəsi, həm də qabaqgörəni olub. Hətta bir gün həyatında mənim peyda olacağımın da proqnozunu vermişdi, Jalə də gülüşlə qarşılamışdı onun bu sözlərini. Əsmər xala o qədər əmin idi ki, onun həyatına gələcəyimə, hətta artıq eyvanda gözləyirdi məni. Çünki Jalənin təkliyi onu bərk narahat edirdi, onu həqiqətən xoşbəxt etməyə qadir birini axtarırdı. Elə məni də ilk dəfə onda görmüşdü, Jalə onu gizli-gizli izlədiyimi bilmirdi, amma Şerlok Holms Əsmər xala bilirdi.
 

- Vaxtdı, vidalaşın, xanımlar, vidalaşın, getməliyik, ölünü də intizarda saxlamayaq- deyə bir kişi qadınları cuşa gətirdi, elə bunu eşidəcək bütün xanımlar hönkürməyə başladı. Əsmər xala qoluma girib məni çölə çıxardı. Yenə həmin nərdivanda əyləşdim, ilk gündəki kimi. Onda gəlişini gözləyirdim, indi isə çıxışını. Ortaq dostumuz olan Emmi də orada idi, uzaqdan göz-gözə gəldik, elə baxışımızla da salamlaşdıq. Nə yaxşı oldu burda olması, qəbir üstə də onunla gedərəm, bir az Jalədən danışar mənə, 2 il idi onu görmədiyim, elə qəribsəmişdim ki onun üçün, sanki vətənimdən ayrı idim. Sözə baxee, “sanki vətənimdən ayrı idim”, doğrudan da Jalə mənə vətən olmuşdu. Bayıra çıxar-çıxmaz Emmidən qəbir üstə gedib getməyəcəyini soruşdum, “hə” dedi, başqa cür ola da bilməzdi. Elə birgə yola düşdük. Yolda son günlər Jalənin bir az fikirli və dalğın olduğunu dedi, məni soruşmağa qüruru yol vermirmiş, amma gözləri hey məni gəzirmiş. İşə bax, onun gözləri məni axtaran zaman görən mən hansı cəhənnəmdə olmuşam?
 

- Bilirsən, Murad, gərəkdir ki, əvvəl-axır bunu biləsən, Jalənin o sözü sənə deməsinin səbəbi sənin anan idi, yəni bəlkə ürəyindəki sevgisi yaralanacaqdı, qabıq edəcəkdi, amma özünə söz vermişdi ki, sənin anan bir də “oğlumu evə göndər” sözləriylə onun qapısına gəlməyəcəkdi. Bu sözləri eşitmək ona çox ağır gəlmişdi, o vaxtacan Jalənin qadın mənliyi əzilməmişdi.
 

Öz-özümə düşünürəm ki, axı necə ola bilər bu? Anam evlənməyimçün xalası nəvəsini görüm-baxım edəndə ona hələ evlənmək istəmədiyimçün səbəb olaraq Jaləni sevdiyimi demişdim, düzdür əvvəllər bir az nəm-nüm etmişdi, mənimlə dalaşmışdı, amma sonda “olacağa çarə yoxdur” deyib sevgimi qəbul etdiyini demişdi. Bəs tutduğu bu nə işdir, iki il mənim qovrulduğumu bilə-bilə gözümün içinə baxdı, həm də heç nə olmamış kimi. Hələ üstəlik mənə təsəlli də verirdi, onu tezliklə unudacağımı deyirdi, o tezliklə-bu tezliklə, iki ili haqlamışdım. Bəs görən bu xəbəri eşidəndə o nə hiss keçirib, azacıq da olsun vicdan əzabı çəkibmi, çox demirəm, azacıq da olsa? Emmi fikirlərimə aydınlıq gətirmək, yanğıma su tökmək məqsədilə:-“bunları sənə evə gedib ananla dalaşasan deyə demədim, bilirsən, belə etsən, Jalənin də ruhunu incidəcəksən, ananın da qəlbini qıracaqsan. O sənin anandır, mütləq ki sənin xoşbəxtliyini istədiyi üçün belə etmişdir, əminəm ki, qəlbinin dərinliklərində bu xəbərdən sonra sarsılıb. Sən də heç nə olmamış kimi həyatına davam et”- deyəndə elə bil bədənimə tok yeritdilər. Necə yəni heç nə olmamış kimi? Bir igidin ömrü qədər sevgi yaşamışıq, yaşadıqlarımız onun ölümündən sonra da ömrümün sonuna qədər yetər, di gəl ki, bunlar heç nə olmamış kimi deyir. Deyəsən axı mən yadplanetliyəm, gəlib düşmüşəm bu insanların içinə. Budur, gəlib çatdıq məzarlığa, səssiz-səmirsiz maşından düşdüm. Emmi son sözünə görə ona darıldığımı anlamışdı deyəsən. İçimi çəkə-çəkə, hikkədən dodaqlarım əsə-əsə təkrar etdim:-“heç nə olmamış kimi...”. Bir oğlan dayanmışdı, kim olduğunu bilmirəm, əlində onun şəkli. Bu şəkli də mən çəkmişdim, özü də xüsusi özünəinamla çıxmışdım qarşısına və çəkmişdim şəklini. Elə bilmişdi jurnalistəm, belə bilməsi mənim də işimə yarayırdı. Onunla ilk mübarizəm gözlərindən başladı: baxışlarımı qaçırmağa çalışırdım, daha sonra isə onu bəyəndiyimi gizlətməyə çalışırdım, amma mümkünmü?! Dünya halından anlayan bir insan mənim gözlərimin dərdini anlamayacaqdımı? Həyata olan küsgünlüyümün tam da bir addımlığında dayanmışdı ona olan sevgim. Dəfn prossesi başlayanda oranı tərk etmək istədim, bu səbəbdən üzümü çevirib maşına tərəf gedəndə, lənət olsun, yenə gözlərinə toxundu gözlərim. Bəlkə son ana qədər yanında olmağa haqqı olan yeganə adam mən idim. Gözlərinə baxıb məzəmmət edirdim onu lal kəlimələrlə. Bu qədər müddətdə məni özündən uzaq saxlamaq istedadını necə tapıb özündə? Hikkəmin bir səbəbkarı da əslində o idi, yəni təkcə anamın üzərinə düşməyim ədalətsizlik olardı, elə deyilmi?! Onunla vida etmədim, sadəcə dəfnin başa çatmasını gözlədim və bitən kimi geri döndüm. O günü səhərə kimi içdim, ağladım, özümü ovutmağıma heç nə yetmədi mənə. Nələrisə sındırıb dağıtmasam, rahatlıq tapmayacaqdım. Susurdum, gülüşünü eşidirdim, içimi çəkirdim onun toxunuşunu hiss edirdim. Məsələ bundadır ki, o təkcə həyatımdan deyil, həm də eyni zamanda bədənimdən, gözümdən, ağlımdan, bir də, hə, bir də dodağımdan getmişdi.
 

Səhər pəncərədən düşən günəş şüasının qəlpələri gözlərimi deşdi, ayılanda axırıncı alkaş kimi stolun üstündə yatıb qaldığımı gördüm. Görəcək günlərim varmış. Elə bilirdim bu məmləkətə bir də günəş doğmayacaq, sən demə günəş də abrını itiribmiş, doğdu, həm də təkrar-təkrar doğdu-batdı, beləcə günlər yel olub əsdi üzərimdən.
 

Bir neçə gün sonra Əsmər xalanı görmək keçdi könlümdən, onun qoxusunu ala biləcəyim tək insan idi Əsmər xala. Qapının zəngini basmağımla açılması bir oldu, hər zamankı kimi gələcəyimi hiss etmişdi:
 

- Bilirdim gələcəksən. Yeddi gün də belə ötdü, - qapıda dayanmışdım hələ, yan qonşusunun qapısında qalmışdı gözüm, elə bilirdim qapının “çık” səsi gələcək və ... ,– sən də mənim kimi qəbul edə bilmirsən onun yoxluğunu,-deyib boynuma sarıldı. Onun qoxusu gəlirdi çöldən, bu qoxunu az qala yeyib-bitirəcəkdim. İlk dəfə tam qarşımdan keçəndə onun ətrinin necə olduğunu bilmişdim. Ondan yadlara məxsus spesifik qoxu gəlmirdi, bu da onun mənə heç də yad olmamasını düşünməyimə əsas verirdi. Sonralar fikir verməyə başladım ki, hər zaman lavanda ətri qoxardı, sanki gecə-gündüz lavanda içində yatır. Əsmər xalaya Emminin mənə dediklərini dedim, əsəbiləşdi onun xəbərçiliyinə, amma sonra o da Emminin dediklərini təsdiq edib:- “anana acığın tutmasın,-dedi,- olan olub, nə edəsən, o da anadır, yəqin onun qalmaqallı xəbərini oxuyandan sonra ürəyinə qara fikirlər girib. Yadındadır da Jalənin aeroportda polislə qalmaqalı? Üzərindən səsyazma aparatları zad tapılmışdı, - hə, əlbəttə yadımdadır, onun qəzəbli baxışlarını, əsəbiləşə bildiyini onda görmüşdüm, - camaat elə bilir ki, evini yarmağa girən oğrular tərəfindən öldürülüb, amma elə deyil. Xaricdən zir-zibil daşıtdırırdılar axı ona, yenə uğurlu olmadı, polis tərəfindən tutuldu, amma bu dəfə uzandı iş. Ağzını açıb heç nə deməsin deyə evə buraxılmağından istifadə edib işini bitirdilər. Mən də səsə çıxdım, amma gecikmişdim. Çox əzab vermişdilər ona,-hönkürdü,- demişdim ona, demişdim ki, səni çox qaranlıq görürəm, yolun yaman dolaşıq gəlir, getmə bu dəfə. Məhəl qoymadı mənə”. Uzun-uzadı söhbətdən sonra Əsmər xalayla sağollaşıb çıxdım. Eşitdiklərim mənə ağır yük olmuşdu, özümə gəlməyimçün havaya çıxmalı idim.
 

Onunla olan xatirələrimin məbədini dağıtdılar, baxmayaraq nə xəyallar qurmuşdum, elə bil hamısına top atdılar. Hava çox isti idi, adamın bədənindən son damla tərini də axıtmayanadək özünə qoyulmurdu. Göy üzünün  yaratdığı mənzərə isə köhnəlmiş foto-şəkli xatırladırdı. Maşını saxladığım yerə yaxınlaşmağa az qalmış park gördüm, kölgəlik yer də vardı, özümü həmin yerə yetirdim. Əyləşib ətrafa nəzər yetirdim, uşaqlar oynayırdı, yelləncək az olduğundan valideynlər növbəyə durmuşdular. Qulağımın ucuyla onun ölümündən danışdıqlarını eşidirdim, hərə öz təbiriycə müəyyən fikirlər yürüdüb, onun ölümünə şərh verməyə çalışırdı. Qadın millətidir də, nə desən boş, çarəsi durub eşşək sudan gəlincəyə qədər çırpmaq idi. Sonra özümə toxtaqlıq verdim ki, millətin ağzı torba deyil, qapayasan. Əlbəttə hərə bir şey danışacaq, hansına söz çatdıracaqsan ki? Öz həqiqətin özünə bəsdi, başqaları onsuz da danışıb-danışıb bezəcəklər. Qarşıdakı iki boş skamyadan birinin üzərinə daraşmış sərçələrin səsi sükutumu pozdu. Sərçələr yaman ac idilər, dimdikləri boyda olan tikədən ötrü bir-birinin başına qonurdular. Bu mənzərədən yaman xoşhal olduğumdan heç ərinməyib yaxınlıqdakı şirniyyatçıdan iki dənə smit alıb bayaqkı oturduğum yerə geri döndüm və başladım onlara smit qırıntıları atmağa.
 

Onunla ayrıldığımızdan bəri bura addımını belə atmamışdım, gözlərim bunca dəyişikliyə mat qalmışdı. İndi park saldıqları yerin tən ortasında illər öncə mən Jaləni izləyirdim. Həmin o yer Jalənin evinə çox yaxın idi, daha dəqiq, burdan Jalənin eyvanı çox rahat görünürdü, o eyvan ki, Jalə yalnız bu eyvandan baxardı. Mən də onu gizli aşiqlər kimi güdür, baxışlarımla evə gətirib qoyur, binaya daxil olan kimi isə hərlənib indiki parkın olduğu yerə gəlirdim. Əvvəllər bura ağaclarla sıx örtülmüş vahimə dolu qapalı bir yer idi. Hətta adamlar arasında söz-söhbət də gəzirdi ki, guya kimsə kimisə öldürmək istəyəndə məhz bura gətirərmiş, yəni bu qədər vahiməli və xəlvəti bir yer... Mən isə bu sözləri qulağımın bir tərəfindən alıb o biri tərəfindən verirdim, ta ki həmin gecələrin birində bu meşə kimi yerdə 3 nəfər mənə yaxınlaşıb pul qabımı onlara verməyimi tələb edib, verməyəcəyim halda bədənini aşsüzənə döndərəcəkləriylə hədələyənədək. Onlarla əlbəyaxaya çıxmışdım, səsə polislər də özlərini yetirmişdilər. Səhəri bütün məhəllə məndən danışırdı, hətta Əsmər xala da “gədə” deyirdi, ağzından düşmürdüm. Mənim üç nəfərə güc gəlməyimdən ağız dolusu danışıb dil boğaza qoymurdular. Jalənin mənim haqqımda aldığı ilk məlumat elə bu idi, elə bu hadisəylə varlığımdan xəbərdar olmuşdu, amma adımı Əsmər xalanın sayəsində “gədə” olaraq xatırlayırdı.
Aaa! Bu ağac... bu ağac da yerində dururdu, görən nə əcəb kəsmirdilər? Bəlkə üzərində yaşayan sevgi etiraflarına qıya bilməmişdilər? O günləri xatırlayanda çatma olan qaşlarım bir az da çatıldı, adətən doluxsunanda bu sifətə düşürəm. Bəlkə də bir tək mən bu ağaca öz sevgi etirafımı yazmamışdım. Əllərimi tənbəllikdən ütüləməyib, əzik-üzük geydiyim şalvarımın cibinə qoyub ağaca söykəndim. Anamın verdiyi sual həmişə qulağımı batırır:-“bu boyda ölkədə qız qəhət idi ki, gedib anan yaşında qadına ilişdin?”. Anamçun heç bir dəxli yox idi mən Jalənin ürəyini çox gec ala bilmişdim. Bu boyda əziyyətimin qarşılığında “ilişdin” kəliməsini eşitmək məni əzirdi, axı mən ilişməmişdim, sadəcə bağlanmışdım... Hələ onu ilk dəfə öpməyim... O öpüşdən sonra blokda məni kimsə görməsin deyə tez evə salmışdı və məni danlayıb, təhqir edəcəyini, üstəlik yağlı şillə yeyəcəyimi düşündüyüm halda, o sadəcə susmaqla qarşılıq vermişdi. Soyuq bir qış gecəsiydi, öpüşümlə onu işitmişdim, elə isitmişdim ki, evdə yanan kamin qələt edir. Çırtıltıyla yanan odunlar danışaraq səssizliyin dibindən böyük bir boşluğu dartıb çıxarırdı. O çox pərt idi, gözlənilməz olmuşdu onunçun, üzünü pəncərəsinə söykəyib durmuşdu. Arxadan ona yaxınlaşdım, həmin pəncərəydi ki, o burdan baxanda mən onu görürdüm, əslində kifayət qədər görünən bir yerdir həmişə dayandığım yer, sadəcə bir qədər diqqətli olması bəs edərdi məni görməyə. Ona toxunmağa cürət etmədim, sadəcə şüşədəki əksiylə göz-gözə qaldıq. Qulağına qısılan kəlimələrdən utanıb səsimi çıxarmadım, halbuki alt tərəfi bir sevgi etirafı edəcəkdim. Sussa belə, bir ömür bəs edər, gözləri danışırdı, həm də susmadan.
Bir qoca qadın əsə-əsə gəlib özünü verdi yanıma, dərdləşməyə adam gəzdiyi hər halından bəlli idi, deyəsən elə bu səbəbdən gəlib mənim yanımda əyləşmişdi, elə əyləşməyiylə də salamsız-kəlamsız dərd boxçasını açmağı bir oldu:
 

- Gəlin gətirdim ki, dayağım olsun, təkliyimi unudum, day da var-yoxdan çıxardı məni, özümə də qapını göstərdi, indi küçələrdəyəm. Getmişəm kiryə, pensiyam elə evin puluna gedir, kim də beş-üç manat verir, uşaq kimi sevinirəm...- arvadı dinləyirdim, amma öz havamda idim, eşitdiyim həqiqətlər illərlə rahatlığımı əlimdən alan qaranlıq məqamlara işıq salmışdı. Sən demə Jalə məni sevirmiş, o sözləri Jalə sadəcə dildə deyibmiş. İndi bundan  belə həyatıma necə rahat, qaldığım yerdən davam edə bilərəm axı? İllərlə ürəyimdə böyük bir yer tutub məni qürur etməyə məcbur edən yalanlar həqiqətlə toqquşmuşdu... - halbuki evin kiryəsinə verdiyim pensiyamın pulu mənim başımdan gəlib, ayağımdan gedərdi. İndi mer-meyvəyə, ətə baxa-baxa qalıram, ala bilmirəm. Oğlum da ki oğraş çıxdı, arvadağız- qadına axıracan qulaq asmayıb ayağa qalxdım, əllərimi cibimdə gəzdirib xırda pul tapmadım. Cüzdanımı çıxarıb içindən beş manat götürüb qadına verdim, yenə əllərimi cibimə qoyub yola düzəldim.
 

Ondan sonra nə boyda boşluq qalmışdı. Əlimi hara atsam, hara getsəm, ona toxunurdum. Başımı dizinə qoyub yatanda yorğunluğum çıxırdı, iki ildir ki, yorğunluğum çıxmır canımdan. İlk dəfə sevişəndə həyəcandan titrəməyim “ilk dəfədir?” sualıyla qarşılaşdı. “Sevdiyim qadınla hə!” deyə cavab verdim və... Doğrudan da bütün ilklərim onunla olmuşdu, çünki sevdiyim ilk qadın idi, necə hopubsa canıma, belə görürəm həm də son olacaq.
 

O ana qədər özümü unudulmaz hesab edirdim. Nə biləydim eqom yerə çırpılacaq, gümanımda yanılacağam? Oktyabrın 5-i idi, birdən qənim kəsildi mənə, hər kəsin qarşısında məni təhqir edib, doğum gününə aldığım hədiyyəni də yerə çırpdı. Heç nə olmamışdı, qəlbinə dəyəcək nə bir sözüm, nə bir rəftarım olmuşdu. Demə anam etmişdi edəcəyini. Paslaşıb, top kimi ora-bura atmışdılar məni, amma soruşan olmamışdı ki, ay alçaq, sən necə istəyirsən? Bir zaman sevgi etirafına “yox” cavabı alan Mahmudun istehzalı gülüşünə tab gətirməyib hər şeyə tüpürdüm və o gedən getdim Jalədən. Bağırıb-çığırmadan, etiraz etmədən.
 

Zaman keçmək bilmədi onsuz, yavaş-yavaş qürur damarına basıb insanların üzünə gülməyə başladım,hətta bu məndə əla alınırdı, heç kəs hiss etmirdi özümdən yaşda çox böyük xanımı məcnundan betər sevdiyimi və ürəyimdə sanki kömür köz etmiş kimi bir yanğın olduğunu.  Özümü qapadığım otaqları azad etdim ahımdan. Bunu heç düşmən düşmənə etməzdi, necə ki o etdi? Heç rəvamıdır ki, sən ürəyin istədiyi zaman gəl gir həyatıma, sonra heç nə olmamış kimi çıx get, düşünmə ki, bu şərəfsiz mənsiz necə edəcək? Yemək yeyəcəkmi, yata biləcəkmi, kimlə sevişəcək, başqa bədənə isinəcəkmi, başqasıyla kəlimə kəsə biləcəkmi? Bir müddət eləcə sərgərdan gəzdim küçələrdə, iti quyruğundan bağlasan, durmayacağı bir havada mən itdən betər süləndim küçələri, amma fırlanmadım onun evinin həndəvərinə. Getmək istəyən ayaqlarımı daşa, ağaca çırparaq əzab verirdim. Yəni özümə əzab verməyimin adı idi Jalə. Hər kəs bir az ondan danışdı, hər kəs bir az ondan susdu və iki il başa çatdı.
 

O xəbərdən sonra da eynilə bir neçə gün evin həndəvərinə dolanmadım, anamın zənglərinə cavab vermədim. Çox bədbəxt insanam, anamın gözündən də itə bilmirəm, dərhal narahat olmağa başlayır, ürəyi ağzına gəlir, qıya bilmirəm ona. Qapını döyməyə macal tapmamış anam artıq qapını açdı, ağlayıb ayaqlarıma qapandı:-“xəbəri eşidən kimi gic oldum, elə bildim...”- dili varmadı cümləni bitirməyə.
 

- Elə bildin özümü öldürmüşəm?
 

- Hə.
 

- Səncə yaşayıram ki? Tüpürüm belə yaşamağa. Boğulurame, düşünəndə ki, o yoxdur, nəfəsim kəsilir, ürəyim bulanır, qarnım sancılanır. Belə varlığım səni qane edirmi?
 

- Hə... Necə ki sənə onun sadəcə nəfəsi yetirdi, mənə də eləcə, sənin quruca nəfəsin də yetir.
 

Bir neçə il sonra anamın bəyəndiyi həmin qızla evləndim, nolsun adı Jalə deyildi, günəş gözlü deyildi, onun kimi sevişə, dadlı yeməklər bişirə bilmirdi. Ortaq söhbətimiz olmasa belə, ortaq övladlarımız- bir oğlan və bir qızımız olmuşdu. Yox, yox, elə bilməyin qızımın adını Jalə qoydum, amma inanmazsız, qızım oktyabrın 5-i doğuldu deyə ilk dəfə onu qucağıma götürəndə birinci gözlərinə baxmışdım. O da günəş gözlü idi, o da gözlərindən gülürdü, gözləriylə danışırdı. Bilirsiz nə deyirdi?
 

- Mən onun kimi tez qürub etməyəcəm, mən sənin əbədi parlaq günəşin olacam!

LENT

19 Noyabr 2017
18 Noyabr 2017
17 Noyabr 2017
16 Noyabr 2017
15 Noyabr 2017