İki qəlbdə bir ehtiyac... - Tofiq Bayramın şeirləri

Bu gün görkəmli Azərbaycan şairi Tofiq Bayramın anım günüdür. Kulis.az bu münasibətlə onun bir neçə şeirini təqdim edir.  

 

İllər boyu səni gəzdim,

Ay gecikən məhəbbətim!

Sən yubandın, mən tələsdim,

Getdi gənclik təravətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Mən bir yanda sənə möhtac,

Sən bir yanda gəzdin əlac.

İki qəlbdə bir ehtiyac,

Övladıyıq bir həsrətin,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Saç ağartdım bu yollarda,

Harda idin, söylə harda?!

Bir yarpağam son baharda,

Saralıram yetim-yetim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Sən əzabsan, göz yaşısan,

Bəxtimin son naxışısan,

Bəlkə tale qarğışısan,

Bəlkə də ilk səadətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Gəl ki, sənsiz ürək bir daş.

Poz qanunu, sədləri aş.

Sevə-sevə öləydim kaş,

Sən olaydın vəsiyyətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Bir könül var, əmanətdir,

Acısı da şirin dərddir.

Bir qadına xəyanətdir,

Bir gözələ sədaqətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Cəzan varsa, verən gəlsin,

Könlü hicran görən gəlsin.

Məcnun gəlsin, Kərəm gəlsin,

Desin, nədir qəbahətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Bir xəstəyəm, əlacım sən,

Bir koram, əl ağacım sən,

Görüşünə əl açım sən –

Gəl ol mənim son qismətim,

Ay gecikən məhəbbətim!

 

Vağzalı

 

Duvağa bürünüb yola düşürsən, 
Qonşular telinə çiçək bağlayır. 
Ay bacım, sən haldan-hala düşürsən, 
Vağzalı çalınır, anam ağlayır.

 

O, nələr etmədi toyunda, nələr 
Bu həsrətin yeri nə tez bilindi? 
"Vağzalı" çalınır, son dəqiqələr... 
Özgə bir yuvaya köçürsən indi.

 

Köçürsən üzüağ, məğrur, həyalı, 
Gedirsən könlünü verdiyin yerə. 
Buydu anamın da fikri, xəyalı, 
Bəs niyə kövrəlir o birdən-birə?

 

Ortada quş kimi süzür gəlinlər, 
Qızlar oğrun-oğrun yar soraqlayır. 
Gülür, fərəhlənir toya gələnlər, 
Vağzalı çalınır, anam ağlayır.

 

Xeyir-dua verir kiçik bacılar, 
Dərindən ah çəkir böyük qardaşım. 
Atanı dövrəyə alır qocalar, 
Qapıya söykənir bəzəkli maşın.

 

Göz yaşı inci tək qonur sinənə, 
Getmək istəyirsən, o qucaqlayır. 
- "Ay qızım, xoşbəxt ol!" - söyləyir sənə, 
Vağzalı çalınır, anam ağlayır.

 

Bir evdən bir evə səadət gedir, 
Biri yola salır, biri səsləyir. 
Bir ana qızını burda ləngidir, 
Bir ana həsrətlə gəlin gözləyir.

 

Otaqda boş qalır gümüş çarpayın, 
Küncdə bir kitabı yel varaqlayır. 
Naxışlı fincanda soyuyur çayın, 
Vağzalı çalınır, anam ağlayır.

 

Ona təskinlik də gərək deyildir, 
O göz yaşlarında sevinc var, bacım. 
Səadət həmişə gülmək deyildir, 
Ana qız toyunda ağlayır, bacım.

 

Gedirsən ən şirin arzu-kam kimi, 
"Vağzalı" çalınsın, get yavaş-yavaş. 
Dünyada hər ana öz anam kimi 
Bircə toy günündə ağlayaydı kaş!

 

Qarabağı vermərəm!

 

Bütün aləm danışır

mənim səxavətimdən,

Dostlara pay verəndə

bahasını verərəm.

Qonağa süfrə açıb

öz halal nemətimdən,

Evimin ipəyini,

xarasını verərəm.

Lazım gəlsə yolunda

keçib, can sərvətimdən

Çıxarıb ürəyimin

parasını verərəm.

Kimlər ki, şəfqət tapır

öz ana təbiətimdən

Dərman kimi dağların

havasını verərəm.

Fəqət dağı vermərəm,

Mən heç zaman dönmərəm.

Fikrimdən, niyyətimdən,

lazım gəlsə, gözümün

Qarasını verərəm,

Qarabağı vermərəm!

 

Əgər yer-göy dağılıb,

dönsə baharım qışa

Parça-parça doğranıb,

yem olsam da qurd-quşa

Allah da göydən enib,

başlasa yalvarışa

Qara keşiş yumşalıb,

Kərəm ilə barışa

Göyçə gölü birləşib,

Göy-gölümlə qarışa

Yüz-yüz çaya Turşsutək

bir bulağı vermərəm

Mən canımı verərəm

Qarabağı vermərəm!

 

Bu necə qonşuluqdu,

üzük mənim qaş onun?

Mən öz başımdan keçim

çiynimdəki baş onun?

Torpağımdan pay verim

olsun könlü xoş onun?

Bu Qarabağ nə vaxtdan

məskəni olmuş onun?

Əli sınsın tarixi

belə düzüb, qoşanın.

Gözüm yoxdur üstündə

bircə qara daşının

Ağ dumanlar gəlinlik

duvağıdır Şuşanın.

Mən gəlinin üzündən

o duvağı vermərəm.

Namusum, ismətimdir

Qarabağı vermərəm!

 

Bu nə oyundu? - deyib

Vaqif qalxar məzardan,

Məqbərəsi od tutub

əriyər intizardan.

Lənət daşı yağdırar

Xan qızı daş hasardan.

Görən Üzeyir bəyə

çatıbdır bu səs hardan,

Qarabağın çənidir

tunc heykəli bozardan.

Nərə çəkir Koroğlu

cəngi çalır saz hardan.

Qıratdımı şığıyan

göyə qalxır toz hardan?

Çıxıb cıdır düzünə Nigar,

Xan Eyvaz hardan.

Kür burdan hay qoparır

kükrəyir Araz ordan.

Vətən satlıq mal deyil

əl çəkin bu bazardan.

Millətçilik deyilən

ən dəhşətli azardan.

Millət xilas olmasa

qurtarmaz ahu-zardan

Torpağıma girişən

Qarabağa gor eşən

Hər növ mərdi-məzardan,

cana doyub deyirəm

Əlin qopmasa ordan

köynəyim bayraq olub,

Seçilməz laləzardan,

mən əsgərəm əlimdən

O bayrağı vermərəm,

öz canımı verərəm,

Qarabağı vermərəm!

 

LENT

27 May 2018
26 May 2018
25 May 2018
24 May 2018
23 May 2018